Kopfbereich

Direkt zum Inhalt Direkt zur Navigation

Inhalt

Οι εκλογές της μούγκας Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση χρήστη: / 0
ΦτωχόΑριστο 
Γράφει ο/η Κωστής Ν. Ζερβάκης   
01.10.09
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΜΟΥΓΚΑΣ

Κάθομαι στο καφενείο της κεντρικής πλατείας. Είναι το μόνο, που στον εξωτερικό του χώρο έχει δέντρα, από τα λίγα που έχουνε μείνει. Η τέντα κυριαρχεί σ’ όλα τ’ άλλα. Κάτω από τα δέντρα απολαμβάνει κανείς ομορφιά και δροσιά. Καθώς δροσουλίζομαι λοιπόν στους Δροσουλίτες, στήνω αφτί για να πιάσω καμιά αδέσποτη κουβέντα. Τη χρειάζομαι για θέμα. Κάποιες σκόρπιες παρέες στα τραπεζάκια δε βγάνουνε άχνα. Απολαμβάνουνε τη δροσιά μαζί με το καφεδάκι τους και χαζεύουνε τους περαστικούς.
Κάποια στιγμή καταφτάνει φουριόζος ο Τάκης. Στέκεται για λίγο σιωπηλός ανάμεσα στα τραπεζάκια. ΄Ισως περιμένει κι αυτός, σαν κι εμένα, ν’ ακούσει καμιά κουβέντα και να πιαστεί, σα ναυαγός από σανίδα, για ν’ αρχίσει το καλαμπούρι. Τον βλέπω να χάνει την υπομονή του, γιατί αμέσως μετά ξεφωνίζει. «Μα είντα μουγκαμάρα είναι τουτηνιά; Εκλογές έχομε ή κηδεία;
Γροικώ το ξεφωνητό του Τάκη κι αρχίζω να μονολογώ. Νάτο το θέμα μου, λέω, που έπεσε ως μάννα εξ ουρανού. ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΜΟΥΓΚΑΣ. Κάνω κλικ με το νου μου και το κοτσέρνω πάνω, πάνω σαν επικεφαλίδα. Βυθίζομαι στο κάθισμα μου και αναπολώ τις εκλογές της ζωής μου, όσες ανεστορούμαι.
-1946, 31 του Μάρτη. Οι πρώτες εκλογές, μετά την απελευθέρωση από τα κατοχικά δεσμά και οι πρώτες, από μια δικτατορία τεταρτοαυγουστιανή. Είχε δίκιο ο κόσμος να πάλλεται από ενθουσιασμό και να ζητωκραυγάζει διπλά. Το γιορταστικό εκλογικό τοπίο σκίαζε μόνο ο αποκλεισμός του ΚΚΕ από τα πολιτικά δρώμενα. ΄Ανθρωποι, που αγωνιστήκανε και αντισταθήκανε στον κατακτητή, αποκλειστήκανε και κάποιοι άλλοι, που συνεργαστήκανε με τον κατακτητή, είχανε τον πρώτο λόγο. Στις εκλογές αυτές πλειοψήφησε το φιλοβασιλικό Λαϊκό κόμμα με ηγέτη τον Κ. Τσαλδάρη. Μεσούντος του εμφυλίου αλλάζανε οι Πρωθυπουργοί (Σοφούλης-Καφαντάρης). Κόμμα Φιλελευθέρων και Λαϊκό συνεργαστήκανε και καλώς κακώς βγάλανε την τετραετία, χωρίς να ζητούνε εκλογές. Η κακή οικονομική κατάσταση λαού και κράτους, ίσως και ο εμφύλιος, δε σηκώνανε εκλογικά παιγνιδίσματα.
Στην τετραετία αυτή παλινορθώνεται η βασιλεία. Στο θρόνο αναρριχάται, σαν τον κισσό στα πλατάνια, ο βασιλιάς Γεώργιος Β, ύστερα από ένα νόθο δημοψήφισμα. Στην πρώτη τ’ Απρίλη του 1947 πεθαίνει. Σαν ψέμα φάνηκε στον ελληνικό λαό. Τον διαδέχεται ο Παύλος με την Φρειδερική, που έμελλε να παίξει αποφασιστικό, μα και σκοτεινό ρόλο στα μετέπειτα πολιτικά πράματα της Χώρας.
-1950, Μάρτη μήνα νομίζω- δεν ενθυμούμαι ακριβή ημερομηνία-  γίνονται πάλι εκλογές. Πληθώρα κομμάτων κατεβαίνει στις εκλογές με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής. Πολιτικές συγκεντρώσεις με ρήτορες ολκής, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου, ενθουσιάζανε τα πλήθη. Το κόμμα των Φιλελευθέρων, με αρχηγό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και η νεοφώτιστη ΕΠΕΚ του Νικολάου Πλαστήρα συνεργαστήκανε και κυβερνήσανε τον τόπο για μια διετία περίπου. Μαύρη σελίδα η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Η συμφιλίωση του λαού μετά τον εμφύλιο παρέμεινε όνειρο απατηλό. Αξίζει να σημειώσω πως, ο συμπολίτης μας Μιχαήλ Χλουβεράκης- γιατρός, εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής με τη σημαία της ΕΠΕΚ.
-1951, πάλι εκλογές και ακυβερνησία.
-1952, Νοέμβριο, κατεβαίνει στις εκλογές ο αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, βέρος Παλατιανός, ιδρύοντας ένα νέο κόμμα, τον Ελληνικό Συναγερμό, που σαν τέρας κατάπιε το Λαϊκό Κόμμα του Τσαλδάρη. Για πρώτη φορά εφαρμόστηκε το πλειοψηφικό σύστημα. Ο Πλαστήρας δεν βγήκε βουλευτής. Ο Σοφοκλής Βενιζέλος σώθηκε στα Χανιά και ο Γεώργιος Παπανδρέου που συνεργάστηκε με τον Συναγερμό, διατήρησε τη βουλευτική του ιδιότητα. Μελανό αυτό το σημείο στην όλη  πολιτική πορεία του Γέρου της Δημοκρατίας.
Το καλοκαίρι του 1953 πεθαίνει στην Αθήνα, ο στρατηγός και πρώην Πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας, ο μαύρος καβαλάρης της Μικρασιατικής εκστρατείας. Έτυχα στην κηδεία του, που ήτανε πάνδημη. Μια φωνή ακουγότανε από τα χείλη όλων. «Πέθανε πάμπτωχος, δεν είχε ούτε σπίτι».
Ο θάνατος του Παπάγου το Φθινόπωρο του 1955 φέρνει ανακατωσούρα στην πολιτική σκηνή. Πολλοί οι επίδοξοι διάδοχοι. Κι εκεί που περιμένανε όλοι τσακωμούς και μαλλιοτραβήγματα, ο βασιλιάς Παύλος-άλλοι είπανε η Φρειδερίκη-χρήζει Πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή.
-1956, Φλεβάρη μήνα γίνονται εκλογές. Λίγο πριν, ο Κ. Καραμανλής είχε ιδρύσει δικό του κόμμα, την γνωστή Ε.Ρ.Ε. Μ’ ένα μικτό εκλογικό σύστημα, που ο απλός λαός το ονόμασε τριφασικό, κατάφερε η Ε.Ρ.Ε. να πλειοψηφήσει σε έδρες. Τρία εκλογικά συστήματα τεθήκανε σε ενέργεια, ανάλογα με τις περιστάσεις σε κάθε εκλογική περιφέρεια. Απέναντι στην ΕΡΕ στήθηκε, ένα μεγάλο Λαϊκό Μέτωπο Κεντρώων, Φιλελευθέρων και Αριστερών, υπό την αρχηγία του Γεωργίου Παπανδρέου, το οποίο αν και πλειοψήφησε σε ψήφους, μειοψήφησε σε βουλευτικές έδρες και η βασιλική εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης δόθηκε στον αρχηγό της λαϊκής μειοψηφίας Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Σε κείνες τις εκλογές, θα ψήφιζα για πρώτη φορά. Κυριαρχούμουνα από ένα άκρατο νεανικό ενθουσιασμό. Δε με πιάνανε οι φοβέρες τις αστυνομίας και οι χαρακτηρισμοί της για συνοδοιπορία με τους Κουμουνιστές. Προπαγάνδιζα φανερά υπέρ του Μετώπου. Μια μέρα ο πατέρας μου, βλέποντας με να ενθουσιάζομαι παράφορα, μου λέει. «Άκου δω, μην ενθουσιάζεσαι τόσο, ότι κι αν ψηφίσεις άλλοι θα κυβερνήσουνε» Ακόμη αντηχεί στ’ αφτιά μου, η καθάρια και τόσο αληθινή φωνή, του πατέρα.Άλλοι κυβερνούνε πάντα κρυφά ή φανερά.
-1958, Άνοιξη, πάλι εκλογές. Διαφωνήσανε μεταξύ τους κάποια στελέχη της Ε.Ρ.Ε. και ρίξανε τον Καραμανλή, πριν λήξει η τετραετία. Ο Παπανδρέου αναλαμβάνει την ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων για να αντιμετωπίσει τον Καραμανλή.
Την εποχή εκείνη, ήμουνα ήδη διορισμένος στο Υγειονομικό Κέντρο της Ξάνθης. Θυμάμαι τον Καραμανλή ανεβασμένο σ’ ένα μπαλκόνι της κεντρικής πλατεία να βγάζει πύρινους λόγους, να χτυπά το δάχτυλο του χεριού του στο κάγκελο του μπαλκονιού και να λέει στο συγκεντρωμένο πλήθος. «Είτε το θέλετε είτε δεν το θέλετε, εγώ θα κυβερνήσω».
Η έκπληξη αυτών των εκλογών δεν ήτανε τόσο η νίκη της Ε.Ρ.Ε. αλλά ο καταποντισμός του κόμματος των Φιλελευθέρων. Τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταλαμβάνει η Ε.Δ.Α. με ηγέτη τον Πασαλίδη. Έφριξε ο κόσμος. Ακούς εκεί να είναι σύμβουλος του βασιλιά ένας αριστερός, λέγανε οι δεξιόστροφοι.
 -1961, πάλι εκλογές χωρίς να λήξει η τετραετία. Ο Καραμανλής τις κερδίζει και ορκίζεται για τέταρτη συνεχή φορά Πρωθυπουργός. Ο Παπανδρέου καταγγέλλει βία και νοθεία και αρχίζει τον περίφημο ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ.  
Μέχρι το Φθινόπωρο του 1963 βάσταξε η Κυβέρνηση της βίας και νοθείας, την πίεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παραιτήθηκε και προκήρυξε εκλογές. Σ’ αυτές πλειοψήφησε μεν η Ένωση Κέντρου με Ηγέτη τον Γεώργιο Παπανδρέου, πλην όμως δεν εξασφάλισε τον απαιτούμενο αριθμό εδρών, για τον σχηματισμό βιώσιμης Κυβέρνησης. Ο Βασιλιάς πάντως,  ανέθεσε στον Γ. Παπανδρέου την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης.
Ο δημοκρατικός κόσμος πανηγύρισε αυτό το γεγονός. Για πρώτη φορά έβλεπε στην εξουσία δική του Κυβέρνηση ύστερα από 10 χρόνια.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραιτείται από την ηγεσία της Ε.Ρ.Ε, αναχωρεί για το Παρίσι και την αρχηγία αναλαμβάνει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
-1964 Φεβρουάριο, οι εκλογές της νίκης της Δημοκρατίας. Σάρωσε η ΄Ενωση Κέντρου. Πλειοψήφησε τόσο στο λαό όσο και στη Βουλή. Για πρώτη φορά μπαίνει στη Βουλή και στην Κυβέρνηση ο Ανδρέας Παπανδρέου και αρχίζει η φαγωμάρα μεταξύ αυτού και του Μητσοτάκη.
Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, πεθαίνει ο Βασιλιάς Παύλος και στο θρόνο ανεβαίνει, κληρονομικώ δικαιώματι, ο πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνος, ο οποίος παντρεύεται τον ίδιο χρόνο την Άννα-Μαρία.
Έτσι φτάνομε στο  πολύπαθο και σημαδιακό 1965. Τον Ιούλιο ο λαοπρόβλητος Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου υποχρεώνεται σε παραίτηση. Μια ομάδα αποστατών προσπαθεί να κυβερνήσει. Γίνονται τρεις αλλεπάλληλες προσπάθειες σχηματισμού Κυβέρνησης. Την τρίτη το πετυχαίνουνε με την στήριξη της Ε.ΡΕ. Πολλά είπανε για προδότες και προδοσία και τα ρίξανε όλα στον Μητσοτάκη, που έπαιξε πράγματι πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτήν την ιστορία, λόγω της αντιζηλίας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Η Κυβέρνηση αυτή των αποστατών επέζησε ως το Δεκέμβριο του 1966, οπότε η Ε.ΡΕ. ήρε την εμπιστοσύνη της και την έριξε. Αμέσως ο Γεώργιος Παπανδρέου έβαλε μπρος τη μηχανή για εκλογές. Οι εκλογές αυτές θα γινότανε το Μάη του 1967, πλην όμως προλάβανε οι Συνταγματάρχες και καταλάβανε την εξουσία πραξικοπηματικά.
Εφτά χρόνια βυθίστηκε η Ελλάδα στο μαύρο σκοτάδι της τυραννίας. Τα γεγονότα του  Πολυτεχνείου και η τραγωδία της Κύπρου, ρίξανε τους δικτάτορες και απαλλάξανε τον Ελληνικό Λαό από τη στυγνή παρουσία τους. Το πιο σωστό, είναι να πούμε, πως αυτοί, που  κάτσανε τους δικτάτορες στο σβέρκο μας για εφτά χρόνια, οι ίδιοι,  τους σύρανε και το χαλί κάτω από τα πόδια. Ας μη πούμε πράμα για τις εκλογές μαϊμού της χούντας.
Το 1974 είναι το σωτήριο έτος. Από τον Ιούλιο και μετά κυλήσανε ραγδαία τα γεγονότα, που αλλάξανε άρδην τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας. Ο ερχομός του Καραμανλή, ο σχηματισμός οικουμενικής Κυβέρνησης, η ίδρυση του κόμματος της Ν.Δ., η προκήρυξη εκλογών, το σύνθημα Καραμανλής ή τανκς, όλα αυτά φέρανε τον Καραμανλή παντοδύναμο στην εξουσία, που πράγματι εξασφάλισε την ομαλή μετάβαση από την δικτατορία στην Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ έκανε την εμφάνιση του για πρώτη φορά στη Βουλή.
Με χορούς και τραγούδια ο Λαός ξεφάντωσε την παλινόρθωση της Δημοκρατίας και ζητωκραύγαζε με συνθήματα και ιδεολογήματα. Στη νέα διακυβέρνηση στήριξε τις ελπίδες του για καλύτερες μέρες. Το 1974 έληξε με την κατάργηση της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας ύστερα από δημοψήφισμα.
-1977, Φθινόπωρο πάλι εκλογές. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όλως απρόσμενα και πριν λήξει η τετραετία, υπόβαλε την παραίτηση του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προκήρυξε εκλογές, που τις κέρδισε, με μειωμένη λαϊκή πλειοψηφία και μειωμένο αριθμό βουλευτών, απ’ ότι το 1974. Το ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνει τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και βάνει υποψηφιότητα για την διαδοχή στην εξουσία.
-Το Νοέμβριο του 1981 το ΠΑΣΟΚ κατεβαίνει στις εκλογές με συνθήματα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «έξω οι βάσεις του θανάτου», «ο λαός στην εξουσία» και πολλά άλλα, που κάνανε τις καρδιές του απλού λαού να πάλουνε από ενθουσιασμό για καλύτερες μέρες. Ο Ανδρέας ορκίζεται Πρωθυπουργός και η Χώρα μας βάδιζε πλέον σε πιο ξεκάθαρο δημοκρατικό δρόμο. Οι φτωχοί φάγανε λίγο παραπάνω ψωμάκι
-Το 1985 το ΠΑΣΟΚ ξανακερδίζει τις εκλογές. Το ψωμάκι όμως για τους φτωχούς λιγοστεύει. Η αλαζονεία της εξουσίας περισσεύει και το μαύρο 1989 καιροφυλαχτεί.
-Στις εκλογές του 1989 το ΠΑΣΟΚ χάνει την εξουσία, αλλά δεν τις κερδίζει κανένα άλλο κόμμα. Σχηματίζεται Οικουμενική Κυβέρνηση που μετά τις εκλογές που προκηρύσσει  το 1990, την εξουσία αναλαμβάνει, με οριακή πλειοψηφία, η ΝΔ. με Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Καλά κακά κυβέρνησε ως το 1993, οπότε ο Αντώνης Σαμαράς πλήρωσε τον Μητσοτάκη με το ίδιο νόμισμα, που είχε πληρώσει ο τελευταίος το 1965, τον  Γ.Παπανδρέου.
-Ακολουθεί - εκλογές 1993 - η τελευταία Πρωθυπουργία του Ανδρέα Παπανδρέου, που λόγω της ανημποριάς του, κυβερνούσανε άλλοι από τα παρασκήνια. Ο θάνατος του το 1996, έθεσε τέρμα, στην αμφισβητούμενη από πολλούς, πολιτική του σταδιοδρομία. Πάλεψε στα νιάτα του για την εθνική ανεξαρτησία, την λαϊκή κυριαρχία και την ειρήνη, αλλά τα ξέχασε στα γεράματά του.
Μετά τον θάνατο του Α. Παπανδρέου, αναλαμβάνει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ ο Κώστας Σημίτης. Σε δυο αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις – 1996 και 2000 – κερδίζει και κυβερνά τη χώρα για ολόκληρα οκτώ χρόνια. Είναι από τις πιο δημιουργικές και ειρηνικές διακυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων και οι τετραετίες του από τις λίγες που εξαντλήθηκαν σύμφωνα με το Σύνταγμα. Ο Κώστας Σημίτης απέδειξε ότι ήτανε ένας άξιος, καλός και τίμιος διαχειριστής της εξουσίας. Ακόμα θα ‘τανε Πρωθυπουργός, αν δεν τον κατεβάζανε κάποιοι φίλαρχοι από την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ.
-Μετά τον Σημίτη αναρριχήθηκε στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, ωσεί κληρονομικώ δικαιώματι, ο Γιωργάκης Α. Παπανδρέου, πλην όμως ηττήθηκε από τον επίσης κληρονόμο της ΝΔ Κώστα Καραμανλή σε δυο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, 2004 και 2007. Και οι δυο κληρονόμοι αποδείχτηκαν, ο μεν Κώστας Καραμανλής ανήμπορος να δαμάσει τα παμφάγα τέρατα της ΝΔ, ο δε Γιωργάκης δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι δεν ήτανε αμέτοχος σε σκάνδαλα και σε διαπλεκόμενα συμφέροντα.
Σήμερα και οι δυο παραπάνω διεκδικούν την εξουσία στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, υπό την σκιάν σκανδάλων διαπλεκομένων, ανασφάλειας, φτώχιας και μιζέριας των λαϊκών στρωμάτων. Ο Κώστας Καραμανλής διακηρύσσει ότι η λιτότητα θα πρέπει να συνεχιστεί, αν  θέλει ο λαός να μη δει τα χειρότερα. Από την άλλη μεριά ο Γιωργάκης τάζει λαγούς με πετραχήλια με άδεια κρατικά ταμεία κι ο ΛΑΟΣ άφωνος παρακολουθεί τα τεκταινόμενα.
Καημένε ΛΑΕ πάντα προδομένε και πάντα στριμωγμένε στη γωνία, βάσανα και μοιρολόγια σου. Ότι κι αν ψηφίσεις, άλλοι θα σε κυβερνήσουνε και κάποιοι άλλοι τυχάρπαστοι και κομπιναδόροι θα ρουφήξουνε τον ιδρώτα σου. Αυτό που μου είπε ο πατέρας μου το 1956, ισχύει ακόμη και σήμερα και θα ισχύει για πάντα, αν δεν ξυπνήσει αυτός ο ΛΑΟΣ, αν δεν αφυπνιστούμε όλοι και αν δεν βγούμε  από το τέλμα της ραστώνης, που μας έχουνε βουλιάξει οι απογοητεύσεις.

ΚΩΣΤΗΣ Ν. ΖΕΡΒΑΚΗΣ
ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΚΛΟΓΩΝ
4Ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2009



 
< Προηγ.   Επόμ. >