Kopfbereich

Direkt zum Inhalt Direkt zur Navigation

Inhalt

Ευτυχισμένος Άνθρωπος Εκτύπωση E-mail
Αξιολόγηση χρήστη: / 4
ΦτωχόΑριστο 
Γράφει ο/η Συλλιγνάκης Μάνος   
29.03.07

Ευτυχισμένος άνθρωπος, είναι κιοσές που ξέρει
και ταξιδεύει με τον νου στση γης όλα τα μέρη.

Που όλη τη μέρα κελαηδεί ωσάν τ' αηδονοπούλι
στο κερατίδι σα φανεί, τον χαιρετούνε ούλοι.

Στο Μόχλο απου ξόμεινε, κάποια βραδιά μονάχος
για να γρικά τα κύματα που τα κρατά ο βράχος.

Απού γατέει ακριβώς ποσά ' ναι όλα τ΄άστρα
που ξέρει πως εγκρέμισαν απ'το νησί τα κάστρα.

Που είδε και τον έρωτα ψηλά απού πετούσε,
με μια σαιτιά του γλήγορη, δυο νιους απού χτυπούσε.

Που μέτρησε τα θάματα και τα 'βγαλε για δέκα...
και για το μεγαλύτερο λογιούσε Τη Γυναίκα.

Και στην Αγιά Παρασκευή που πήγε για τη βόλτα,
κει την πρωτόδε κι άνοιξε του παραδείσου η πόρτα.

Που έβρεξε τα χέρια του κι έλουσε τα μαλλιά της,
με μιας αχτίδας τη δροσιά, που πέρασε σιμά της.

Π' αντίκρυσε την άνοιξη στη γη απού γεννάει
που είδε αγριολούλουδα στην μυρωδιά του Μάη.

Που στην Κεφάλα πάγωσαν όλα τα κόκκαλα του,
μα ήπιε και αψήφισε τση τρίχας τη κρυγιά του.

Που απ'του Χριστού, τον Αύγουστο, μέσα την εκκλησία
του τσίτσιρα αφουγκράστηκε τη θεία μελωδία.

Κι αν το φερε η τύχη του, να πάει σε ξένους τόπους,
να δοκιμάσει αν ξεχνά τους όμορφους ανθρώπους,

ευτυχισμένος άνθρωπος, είναι κιοσές που ξέρει
που εγιάειρε κι απόθανε στση Τουρλωτής τα μέρη.

 
< Προηγ.   Επόμ. >